Tekst: Meindert Talma
Op school mochten we niet tekenen tijdens de les,
maar dan maakte ik met mijn voet in de lucht een schets.
Schoonheid zit een grap vaak in de weg.
Mensen lachen, ook als ik niet iets grappigs zeg.
Ik ben een lachende nihilist voor wie tekenen
en schilderen het belangrijkste in dit leven is.
Als ik een dikke vrouw zie, krijg ik meteen veel zin
in het maken van een nieuwe tekening.
Met slanke vrouwen heb ik dat nooit echt trouwens.
Gelukkig wonen in Tilburg weinig slanke vrouwen.
Ik ben een lachende nihilist voor wie tekenen
en schilderen het belangrijkste in dit leven is.
Nadat ik was afgestudeerd
was ik meteen ook gepensioneerd.
Tekenen is voor mij namelijk geen baan.
Toch ga ik er elke dag om zes uur ’s ochtends speciaal voor opstaan.
Ik ben in die vroege uren op mijn scherpst
en heb dan binnen twee uur een nieuwe cartoon afgewerkt.
Net niet verschenen boeken die de boekhandel nooit haalden
Puur op gevoel heb ik er daar een honderdtal van verzameld.
Bijvoorbeeld Onbegrijpelijke Boswandelingen
van de al jong gestorven schrijver Ward B. Dunkin.
Ik ben een lachende nihilist voor wie tekenen
en schilderen het belangrijkste in dit leven is.
Ik wilde al heel vroeg van alles af zijn:
werkelijk niet meedoen met de maatschappij.
Geen gezin, alleen een vriendin en tekenen
en zo nu en dan een mooi schilderij.
Foto bovenaan: Andrea Huls Pareja | Unsplash