Begin

was het als een jas, uitgetrokken
opgerold en weggelegd voor misschien nog eens
later, de rits koppig haperend uit
vergeefse rebellie

of als een schil die het vruchtvlees
moeizaam losliet, een mes noodzakelijk voor
openingswond, steekbegin om na het pellen reep
voor reep het weke weg te snijden

ze lieten het vertrouwde achter
huizen, bomen, geuren, paden, wat hen kende en
herkende in beelden sprekend voor zichzelf

nu haken oren naar verdwenen klanken
rijdt op gehoorafstand een trein de tijd in twee
huilt ’s nachts een dier heimwee bij hun ramen

het vreemde dat geen weet heeft, oproep die
uitblijft, waar huist dan herinnering, waar blijven
zij los van duizend draden, het levend weefsel dat
hen lispelend omgaf en enkel hoorbaar was
daar waar het ontstond

een buurman kijkt omhoog, ooit had hij
duiven, mist de wiekslag boven zijn hoofd, spreekt
van vluchten, thuiskomst, dalen, biedt hen met
zijn woorden een begin