De-middag-verglijdt-witte-boot

Plotse pavane

Het hart staat stil

De zon wacht

Vloeibare oevers

De tijd danst heel langzaam

(Alberto de Lacerda)

Welk gedicht zou ik Stella zélf graag laten lezen, bedacht ik toen ik van haar overlijden hoorde. Niet iets stils, donkers, iets Scandinavisch, eerder iets Spaans, iets Portugees misschien, gepassioneerd en onmiskenbaar trots en waardig. Over de liefde mogelijk, over het leven, over licht. Iets wat ze misschien niet zou kennen, maar beslist wel benieuwd naar zou zijn. Ik zocht in mijn boekenkast en trof bovenstaand gedicht aan van de Portugees Alberto de Lacerda (1928-2007), in een vertaling van August Willemsen. Lacerda werd geboren in Mozambique, woonde in Lissabon, werkte in Londen, reisde enige tijd in Brazilië en doceerde in de Verenigde Staten. Zo’n leven dat Stella zou zijn bevallen.

Kennen deed ik Stella eerlijk gezegd niet heel goed. We zagen elkaar de afgelopen 25 jaar meestal in het voorbijgaan in Leeuwarden, waar we allebei in heel verschillende functies actief waren. Ik was oprecht blij voor haar toen ze vol overtuiging wethouder in Sneek werd en ik was aanwezig bij haar afscheid daar. Samen met Aggie van der Meer, een vrouw en schrijver die ze bewonderde om haar kracht, eigenzinnigheid en vastberadenheid. Ik keek vervolgens toe hoe ze in Harlingen de koe bij de horens vatte, maar eveneens zoekende was. Het openbare bestuur werd minder en minder belangrijk voor haar en ze wilde andere dingen gaan doen. 

Midden in dat proces hebben we elkaar opnieuw ontmoet, nu écht, toen ik op zoek was naar een voorzitter voor onze nieuwe stichting Leeuwarden UNESCO City of Literature. Onze toenadering was even vanzelfsprekend als intuïtief. We wisten volgens mij allebei dat het goed zou zijn, maar hadden geen idee hoe we het beste zouden kunnen samenwerken. We vonden al snel twee andere bestuursleden en sinds december 2024 werkten we, samen met Lolies van Grunsven en Hielke Visser, aan de missie van COL. Stella vertrok vrijwel onmiddellijk voor enkele maanden naar Brazilië, maar ook dat verbaasde me niet. Natuurlijk ging ze drie maanden naar Brazilië!

We hebben in de afgelopen anderhalf jaar ‘prettig samengewerkt’, zoals dat dan heet, maar zaten eigenlijk nog midden in een proces van uitvinden waar we met de stichting op de lange termijn naartoe zouden willen en wat daarin de rol van de raad van toezicht zou kunnen zijn. We dronken er afgelopen juli in Grou op een terras nog gezellig een biertje op en voerden mooie gesprekken. 

Maar toen kwam in de warme nazomer ineens het door Stella zelf ingesproken voicemailbericht dat het foute boel was met haar gezondheid. Ze was gekwetst, verdrietig, strijdvaardig maar voor mijn gevoel tegelijkertijd ook bijna berustend. Verscheurd is misschien een beter woord. Stella heeft zich gelukkig in haar laatste weken gericht op alles waar het in essentie om draaide in haar leven: de liefde. Voor haar kinderen, haar zussen, haar verdere familie en vrienden. Vandaag danst de tijd heel langzaam.

Namens de raad van toezicht en alle (oud)leden van Team Leeuwarden City of Literature,

Ernst