Een terugblik

De dagen blijven in me achter als dromen
zonder slaper, op de plaats van de slaper
ligt een steen. Elke ervaring wordt verruild
door een kopie, als een dier
dat de huid van een giftig dier imiteert;
pas als ik rustig kijk
zie ik de verschillen. Elk gevoel verliest de beschutting
van het nu, en verdwijnt. Ik weet niet hoe je het verleden
handhaaft, waar je de mildheid bewaart waarmee je jezelf
niet voortdurend bekijkt: een ziel is
wat niet weggaat als ik vlucht, de vlek die in mijn blikveld blijft
maar nooit in focus komt, het beest dat met mijn tanden bijt
en mijn beleving wantrouwt
en troost niet gelooft. Maar soms word ik omgeven door vogels:
de kauw die twijgen van de takken knipt
en laat vallen, de vechtende merels, de bosuil die roept
door het slaapkamerraam. Soms kan ik stilstaan
omdat ik een putter hoor en dan in de open boom
zie tot hij wegvliegt maar
door een tweede wordt afgelost. De ganzen
die elkaar van het grasveld jagen, hun lage dreigende nekken,
roodborstjes in de klimop en
op het pad. De rijen bomen, waaraan de witte bloesem
niet meer af te lezen is, die me doen denken aan de bloesem
een lente eerder,
die in het onkruid bleef hangen,
de vogels die hem kwamen eten.