Sprookjesspeurtocht

Er is een sprookje waarin alle verdrietige mensen een Geocache verstoppen in hun straat.
Er hangt een hol magneetje aan iedere wegwijzer.
In elke plantenbak ligt een leeg fotorolletje.
Naast elke paal van het hek rond het schoolplein ligt een broodtrommel begraven.
Iedereen zet een speurtocht uit en kiest een gebruikersnaam in meervoudsvorm, zoals ‘de wipwapjes’ of ‘Boomkruipers’ of ‘familie Van Kempen’.
Er was eens iemand die de allereerste Geocache verstopte, die iets heel merkwaardigs ontdekte:
Geocaches trekken gelukkige mensen aan.
Mensen die uit principe niet meeklappen op het ritme tijdens een concert, zelfs als de artiest daarom vraagt, doen niet aan Geocachen.
Mensen die meerdere paren sloffen hebben, wel.
Mensen die Geocachen zetten extra thee, zodat ze de rest kunnen meenemen in een thermoskan.
Mensen die Geocachen hebben gezonde knieën.
Mensen die Geocachen hoeven nooit na te denken over wat ze gaan doen op een eerste date.
Mensen die Geocachen laten hun konijn los door hun huis lopen, omdat er een Geocache in hun konijnenhok ligt.
Er is geen vergrootwoord voor ‘sprookjes.’
Ze bestaan alleen in het klein.
Misschien omdat mensen alleen in ze geloven, als ze zelf ook klein zijn.
Zoals ze maar drie pannenkoeken op kunnen, terwijl ze eindeloos veel poffertjes lusten.
Zoals een ruzie de geur in een kamer voor altijd verandert, terwijl een akkefietje wordt opgelost met één kus op een voorhoofd.
Er is maar één soort mensen die hun hele leven lang blijft geloven dat ieder konijnenhol een portaal naar een andere wereld kan zijn.
Dat zijn stuk voor stuk mensen die zich nooit te groot voelen om hun gebruikersnaam op een paar millimeter van een opgerold papiertje te schrijven.
Ze bestaan echt.
En iedereen die ook wil geloven dat er onder elke boomwortel, in iedere prullenbak, in alle paaltjes op het fietspad een schat kan zitten, hoeft maar één ding te doen:
een Geocache in hun straat verstoppen.