Tekst: Lieke van den Krommenacker | Yllustraasjes: Edward Kobus<\/em><\/p>\n\n\n\n Nei de skieding wie Zack syn heit op in dei th\u00faskommen mei in pear bokswanten en in bokssek. It wie syn manier om syn fiifjierrige soan mei emoasjes omgean te learen. Fertrietlik? Bokse. Lilk? Bokse. Fleurich? Bokse. Hjoed, yn de klaaikeamer foar syn earste grutte wedstriid, hie Zack gjin idee mear w\u00ear\u2019t it iene beg\u00fbn en it oare ophold. Lieke van den Krommenacker (1980) is kultuersjoernalist, ferhaleferteller, boekbiner & boekferkeaper. Se bekwaam har ek yn cr\u00eapes bakken, fotografearje en de boogie woogie d\u00fbnsje. Se skriuwt foar \u00fbnder oaren de VPRO Gids, Leeuwarden City of Literature en de Blauwe Maandag. Yn in foarich libben w\u00fbn se it Hendrik de Vriesstipendium, dat late ta de novelle Hogelandlopers<\/em> (2014). Ek tikke se fan efter in typmasine withoefolle leafdesbrieven op bestelling en skreau se mei oan de bondel Ik wacht<\/em>, w\u00earyn’t 101 ferhalen fan Grinzer ierdbevingsslachtoffers sammele binne. It alderleafst is se \u00fbnderweis, by foarkar nei in eil\u00e2n. D\u00earom l\u00east se graach oer de see en (eartiids) yn de Rails. journalieke.nl<\/a><\/p>\n<\/div><\/div><\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\u2018Emoasje is ekspresje\u2019, sei syn heit alle dagen wol in kear. Meastal flak foar it iten, as se tegearre oan tafel sieten. Dy sin wie w\u00ear\u2019t hy rotsf\u00east yn beg\u00fbn wie te leauwen. En w\u00ear\u2019tst yn leaudest, dat moast werhelje, krekt sa lang oant oaren it ek leauden. Hy ramde wurden yn hollen en, as dat net holp, gatten yn doarren. Guon minsken bidden ta God; syn heit bokste him troch it libben, yn de hoop it kontrolearre de goede kant op te slaan.
Sa learde Zack al jong te fielen troch syn f\u00fbsten. Syn dr\u00f4vige slach wie fan in hiel oar kaliber as wanner\u2019t er der lilk op los beukte of libbenslustich stjitten omheech \u00fatdielde. Fia de boksskoalle, d\u00ear\u2019t syn heit him al gau lid fan makke hie, wie er boppedat yn oanrekking kommen mei kickboksen en, letter, mei de fjochtsport dy\u2019t syn hert definityf fer\u00f4vere hie: mixed martial arts. No wie Zack fyftjin en koe er as er woe raffinearre de bloedtafier nei immens harsens \u00f4fknipe mei in rear naked choke.
It koaifjochtsjen joech Zack in kick dy\u2019t mei net folle oars, of eins neat oars, te fergelykjen wie. As er klappen krige, transformearre de pimperjende pine ergens binnen yn syn liif \u2013 op in plak d\u00ear\u2019t er him, hy koe it net oars ferwurdzje, hiel fielde, in Zack fan de puerste soarte \u2013 ta in libbensenerzjy dy\u2019t him sawol fertroud as frjemd wie. De man yn dysels wekker meitsje, neamde syn heit dat. Zack \u00fbnderf\u00fbn it earder as it tsjinoerstelde: in sacht mar d\u00fadlik tsjin de wr\u00e2ld opwoeksen w\u00eazen.
It iennichste dat hjoed telde, hie syn heit him fannemoarn foar de klaaikeamerdoar op it hert drukt, wie: neat fiele. It wie: alle gefoel \u00fatskeakelje., oant der allinnich noch koelbloedigens oerbleau. \u2018Zack fights back! Witst noch?\u2019 Zack fielde wer hoe\u2019t syn heites greep om syn skouders ferstrakke wie. Hy seach nei syn hannen, se trillen. Hy lange nei de see, nei it stikkenslaan fan de weagen. Hy bylde him syn tsjinstanners yn, doe syn heit, en skaadbokste wat slaggen troch de bedompte klaaikeamerlucht. Aanst, yn de koai, soe it triljen fansels oph\u00e2lde.
S\u00fbnt syn mem fuortgien wie, hie Zack syn heit stadich opskowen sjoen yn de rjochting fan it soarte man dat er foaral koe \u00fat searys en fan sosjale media. Dizze typen lieten har online opnaaie troch jonge spiersterke sportskoalle-ynfluensers dy\u2019t yn koarte flugge filmkes repten oer manlikens en domin\u00e2nsje. Taal dy\u2019t ek de sportskoalle ynkrongen wie d\u00ear\u2019t Zack twa kear yn \u2019e wike trainde om syn spieren op fjochtsport-sterkte te h\u00e2lden.<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/leeuwardencityofliterature.nl\/wp-content\/uploads\/2026\/06\/20260521-003-handschoenen-v001-Portrait_StudioEdwardKobus_letter-1544x1920.jpg\")
<\/figure>\n<\/div>\n\n\n\n
It wie syn heites grutste dream: Zack yn de lanlike MMA-kompetysje krije, sadat er fia in livestream sjenlitte koe w\u00ear\u2019t hy, syn soan \u00fat it altyd \u00fbnderskatte Noordbaai ta by steat wie. Modellearre nei de megalomane knokpersoanlikheden fan syn online ynspirators mei har klap-slok-fuort-ideology seach hy yn Zack in fjochter fan ferlossende proporsjes. Ek Zack sels dreamde grut: goed gen\u00f4ch wurde om fan it fjochtsjen libje te kinnen en aardich gen\u00f4ch bliuwe om in foarbyld te w\u00eazen foar jonges lykas hy.
Yn syn jonge jierren hie syn heit in bokser west d\u00ear\u2019t hiel wat fan ferwachte waard. In strjitfjochter, krekt op \u2019e tiid fan it asfalt plukt en de ring yn lutsen troch in belutsen en opletten buertwurker. Opgroeid yn de ferfallen strjitten fan in Noordbaaiske achterbuert luts er moarns de troch de seewyn tamtearre en \u00f4fblierre griisblauwe foardoar fan it \u00e2lderlik h\u00fbs ticht, om pas tsjin \u2019e j\u00fbn wer werom te kommen. De tuskenlizzende oeren brocht er net troch op skoalle, mar op it parkearterrein fan de deunby lizzende discount-supermerk.
Syn harsens hiene yn syn koarte mar yntinse bokskarri\u00eare sa folle klappen opfongen dat er op l\u00east fan de dokter oph\u00e2lde moatten hie. As in ferhurde smoker wie er earst gien foar \u2018fasearre \u00f4fbouwe\u2019. Fanwegen wikseljend sukses en aloan tanimmende duzeligens hie er by einsluten g\u00fblend syn bokswanten begroeven yn \u2019e t\u00fan en syn lidmaatskip fan \u2019e boksskoalle opsein. Dat gie in skoftsje goed, oant Zack syn mem derfan oertsj\u00fbge rekke dat dizze hoemannichte melodrama mear wat wie foar yn it te\u00e4ter as yn in houlik. No wie syn heit in gesellichheidsbokser: hy sloech allinnich noch op feestjes.
Op ien fan dy j\u00fbnen hie it d\u00fbbeld rekke west: one man down en in frou mei nei h\u00fbs. Sa hie it yn \u2019e knop knakte bokstalint in nij bokstalint fuortbrocht. Syn heites folsleine stipe en oanmoediging hiene Zack \u00fbnmiskenber op in spoar set \u2013 en d\u00ear wie er tankber foar. De jonge, grutbrocht tusken deselde min isolearre muorren fan in gehoarich rychjesh\u00fbs, hie him al ier realisearre: dysels op in spoar sjen te krijen wie de iennichste manier. Woest yn elk gefal net einigje achter de kasse fan de pleatslike discount-supermerk mei betonnen \u00fatsicht.
Zack seach nei syn hannen. Hy hearde hoe\u2019t syn namme troch it kompleks galme, de opwining yn de stim fan de omropper. Hy stelde him de f\u00fbsten foar fan syn tsjinstanner, doe dy fan syn heit, steviger opkr\u00f4le as oait earder. Hieltyd sachter sei er: koelbloedich. En wist neat oars te dwaan as syn hannen \u00fbnder syn kont te skowen en der boppe-op sitten te gean. Miskien, tocht er, as ik hjir lang gen\u00f4ch bliuw, h\u00e2ldt it fansels op.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\nOer Lieke van den Krommenacker<\/h4>\n\n\n\n